خواهم به چشمه سار دو چشمم وضو کنم

خواهم به چشمه سار دو چشمم وضو کنم        دل را به یاد تو ، ز گنه شستشو کنم

بار دگر به درگه لطف تو آمدم                تا با سرشک و ماتم دیرینه خو کنم

من کیستم که با تو کنم گفتگو ، مگر              رخصت دهی که با تو دمی گفتگو کنم

من لایق محبّت تو نیستم ، ولی                   بگذار رو به آیۀ «لاتقنطو» کنم

ماه صیام رفت و نبخشی اگر مرا              من با چه رو به درگه لطف تو رو کنم

آورده ام شفیع، همه اهلبیت را                     تا از حضور تو طلب آبرو کنم

باغ دلم ز عطر ولایت صفا گرفت                  دیگر کجا سزد طلب رنگ و بو کنم

تا ره به آستان تو جویم ، پناه خویش                  جز درگه حسین کجا جستجو کنم

من سینه چاک عشق حسینم به غیر عشق                این زخم سینه را به چه چیزی رفو کنم

در عید فطر عیدی خود را ز محضرت                اخلاص در عمل، ز تو من آرزوکنم

ذکر جمیل و ناب«وفائی» است این سخن                     اخلاص ده که زندگیم را نکو کنم

دیدی رمضان رفته و پر باز نکردم

دیدی رمضان رفته و پر باز نکردم          تا خیمه گهِ سبز تو پرواز نکردم

ماه تو گذشت عاشقی آغاز نکردم             من پُست غلامیِ تو احراز نکردم

ساقی بده جامی که تو را درک نکردم                شاید که دگر میکده را درک نکردم

من لایق مهمانی ات ای یار نبودم                   من قابل الطاف تو ای یار نبودم

بودم به حضور تو و انگار نبودم                   در محضر تو بودم و انگار نبودم

من بار دگر خسته و تنها شدم ای وای           شرمنده ی تو یوسف زهرا شدم ای وای

شب های مناجات و دعا رفت ز دستم            فیض سحر ذکر خدا رفت ز دستم

یک ماه نه یک عمر صفا رفت ز دستم              همسفرگیِ با شهدا رفت ز دستم

جامانده ترین رهروِ این جاده منم من                 از پا و نفس بین ره افتاده منم من

افسوس که رفته ز کفم حاصلم ای دوست               آلوده نمودم به چه سرعت دلم ای دوست

بیمار گناهم چه کنم غافلم ای دوست                   بنما تو به درک عرفه شاملم ای دوست

راضی شو ز من گرچه گنهکار و حقیرم                بنگر به «أجِرنا» پیِ احسان مجیرم

من جز تو کسی را گل زهرا نستایم                    شکرانه به جا آورم از این که گدایم

با عشق تو می سوزم و می سازم و آیم                تا آنکه زنی در حرمت قفل به پایم

بگذار سحرها به قنوت تو بمانم                       مثل تو سحر ناله ی العفو بخوانم

شب های زیارت ز دل خسته دلان رفت             هم ناله شدن با نفس سینه زنان رفت

گریه ز غم قافله ی اهل جنان رفت                     تا اینکه براتی ز تو گیریم زمان رفت

هرکس که از او قلب تو دلدار رضا شد                  داریم یقین روزیِ او کرب و بلا شد

دست کرمت گر زکسی دست نگیرد                         بیچاره شود زار و گنهکار بمیرد

خوش بخت هر آنکه دلت او را بپذیرد                       از لوث گنه پاک شده عید بگیرد

بر ما که فقیران ره تزکیه هستیم                          عیدی بده ما مستحق فطریه هستیم

ای آن که تو صاحب به زمین و به زمانی                 هستی به کنار همه و باز نهانی

فرزند رضا ضامن عشاق جهانی                       ای کاش نمازی به صف فطر بخوانی

تا آنکه به دست دل تو دل بسپاریم                     سر بر قدمت یوسف زهرا بگذاریم